Vooraf

Arma van Rijsbergen studeerde in 1991 af als docent tekenen en kunstgeschiedenis aan de Academie voor Beeldende Vorming in Tilburg. Na een jaar werken in het onderwijs besloot ze dat dit haar carrière niet was en ging ze als zelfstandige verder. Haar werkgebied was voornamelijk in de muziekbranche, waar zij decors ontwierp voor podia en dansfeesten.

Voor een periode heeft ze geschilderd in opdracht maar in 2010 gooide ze het roer volledig om en begon aan een eigen collectie.

Na jaren van vallen, opstaan, zoeken naar de kern en de urgentie van het maken van schilderijen heeft ze nu een heel eigen stijl ontwikkeld. De oorsprong is de natuur, de kern is de verf en het doek. Soms gaat ze een stapje terug om daarna weer een sprongetje voorwaarts te maken. De werken zijn allengs abstracter geworden en daardoor de titels poëtischer, en soms zijn ze weer vernoemd naar een realiteit

2010-2015

De zoektocht is begonnen. Gefascineerd door het Brabantse landschap en dan met name de schrale bossen die per seizoen een bron van inspiratie zijn. ‘Naar mijn mening hoeft het landschap niet spectaculair te zijn om er verwonderd over te raken. Op vakanties in de bergen raak ik altijd een beetje overdonderd door het natuurgeweld en mijn kwasten en potloden vallen stil. Het is gewoon té veel aan informatie. Ik word rustig van verticale en horizontale lijnen, zo kan ik ordenen op doek, papier en in mijn hoofd’.
In eerste instantie is het werk naar de waarneming, geïnterpreteerd naar Arma’s werkelijkheid. Deze is wat sprookjesachtig en het verheerlijkt het eenvoudige landschap.
De behoefte aan ordenen van informatie begint zich te etaleren in het indelen van haar werken in vakjes. Elk vakje geeft een andere sfeer weer en samen levert het kleurrijke composities op. Deze doeken zijn een voorbode van het abstractere werk later.

2015-2017

Even wordt hier geëxperimenteerd met abstractie en vormen, maar het bouwt zich niet uit. De meeste schilderijen uit deze periode zijn niet goed genoeg gevonden of vernietigd. Ook werkt Arma in deze periode aan meerdere projecten, onder andere met collega-kunstenaars.

Projecten

Uit de muziek-scene stap je niet zomaar. Als regelmatige bezoeker en medewerker bij poppodium 013 in Tilburg komt ze in aanraking met het Roadburn-festival en ze exposeert schilderijen speciaal voor deze gelegenheid gemaakt. ‘Mother Earth’ wordt gebruikt als backdrop tussen de optredens door en de andere ‘Dramaqueens’ worden gepresenteerd in de omgeving van 013, als sfeerbepaler voor het muziekgenre.

In 2017 is ze één van de zeven kunstenaars die zich presenteren als ‘Zondaars’. Het is een project waarbij kunstenaars met verschillende disciplines elk de hoofdzonden uitbeelden. Arma heeft hier teruggegrepen naar bijbelverhalen, mythen en sagen, maar uiteindelijk heeft ze vijf van de zeven doeken vernietigd. Ook hier was een overkill aan informatie een struikelblok.

Daarentegen ging een andere uitdaging haar wel goed af; een ateliergenoot stelde voor om ‘Theia’ te schilderen. Dit verhaal vertelt het ontstaan van de aarde uit Theia. De bedoeling was dat ze allebei werkten aan een doek van 180 bij 240 cm met een horizon en een bol op identieke wijze. De bomen zijn verdwenen maar de verticale lijnen bleven. Verder heeft dit doek haar geïnspireerd om ook wat vrijer te werken met kleurvlakken.

Chemical Animals, het jongste project, is een protest tegen de manier waarop de wereldleiders weigeren om onder ogen te zien dat het eigenlijk al te laat is om maatregelen te treffen aangaande de opwarming van de aarde. Van elk schilderijtje van deze serie wat verkocht wordt gaat een deel naar een goed doel.

2018-heden

De werken hebben nu vaker een filosofische titel en voelen steeds abstracter aan. Toch blijft de natuur het uitgangspunt maar dan in de zin dat het doek vertelt wat de volgende stap is. Het zijn bomen, het worden kleurvlakken. De schilderijen worden maatschappijkritischer, maar ook hoopvol. Het is de bedoeling dat de toeschouwer stil blijft staan bij het hier en nu. Het ziet er slecht uit voor de toekomst van de aarde, maar we moeten niet vergeten dat ze zo mooi is. Vesperum is bijvoorbeeld een ode aan de ondergaande zon. Chem Track heeft een heftiger boodschap maar het werk doet totaal niet neerslachtig aan. Dit is ook niet de bedoeling. De boodschap is dat we zowel kunnen genieten als zuinig zijn op onze natuur.

Watercolors

Dit is een uitstapje naar horizontale lijnen. Met welk materiaal kun je de zee beter weergeven dan met water?

Begin 2018 brak Arma haar schouder en was het even afgelopen met rechtshandig schilderen. Maar stilzitten was geen optie, dus papier werd voor haar opgespannen en met de linkerhand ging ze gewoon verder. Alles wat inzicht verschaft is van waarde. Ook hier in aanvang schilderen naar de waarneming maar allengs gaat het meer om de horizontale lijn zelf.