Arma van Rijsbergen studeerde in 1991 af als docent tekenen en kunstgeschiedenis aan de Academie voor Beeldende Vorming in Tilburg. Na een jaar werken in het onderwijs besloot ze dat dit haar carrière niet was en ging ze als zelfstandige verder. Haar werkgebied was voornamelijk in de muziekbranche, waar zij decors ontwierp voor podia en dansfeesten.

Voor een periode heeft ze geschilderd in opdracht, maar in 2010 gooide ze het roer volledig om en begon aan een eigen collectie.

De zoektocht is begonnen. Gefascineerd door het Brabantse landschap en dan met name de schrale bossen die per seizoen een bron van inspiratie zijn. ‘Naar mijn mening hoeft het landschap niet spectaculair te zijn om er verwonderd over te raken. Op vakanties in de bergen raak ik altijd een beetje overdonderd door het natuurgeweld en mijn kwasten en potloden vallen stil. Het is gewoon té veel aan informatie. Ik word rustig van verticale en horizontale lijnen, zo kan ik ordenen op doek, papier en in mijn hoofd’.
In eerste instantie is het werk naar de waarneming, geïnterpreteerd naar Arma’s werkelijkheid. Deze is wat sprookjesachtig en het verheerlijkt het eenvoudige landschap.

Na een tentoonstelling van David Hockney in 2014 raakte ze gefascineerd door een video van de grootmeester waarin hij 3 x 7 video’s in één beeld verenigd had. Elk beeld bewoog langs struikgewas, stammen en gebladerte. Het gaf haar rust en opeens zag ze hoe ze de hoeveelheid aan informatie letterlijk kon kaderen. Na uitgebreid onderzoek wordt haar werk steeds abstracter en de inhoud steeds filosofischer. Daar waar de interpretatie van de werkelijkheid nog titels heeft die betrekking hebben op het landschappelijke krijgen de abstracte werken een poëtische titel.

Toch blijft de natuur steeds het uitgangspunt. De schilderijen worden meer maatschappijkritisch, maar ook hoopvol. Het is de bedoeling dat de toeschouwer stil blijft staan bij het hier en nu. Het ziet er slecht uit voor de toekomst van de aarde, maar we moeten niet vergeten dat ze zo mooi is.

Haar werken zijn een afspiegeling van de maatschappij. Vesperum bijvoorbeeld is een ode aan de ondergaande zon. En Chem Trails heeft een heftiger boodschap, maar het werk doet totaal niet neerslachtig aan. Ze wijst ook niet met een vingertje. Ze constateert feiten.

Begin 2022 breekt er een fase aan waarin even het chaotische brein moet worden schoongeveegd. Dit was in 2018 ook al een keer nodig en sinds die tijd houdt Arma zich in dit soort gemoedstoestanden bezig met zeegezichten en horizonten. Het geeft rust en langzaam bouwt het zich weer op naar de meer bewerkelijke schilderijen.